نام من سرباز کوی عترت است ، دوره آموزشی ام هیئت است . پــادگــانم چــادری شــد وصــله دار

، سر درش عکس علی با ذوالفقار . ارتش حیــدر محــل خدمتم ، بهر جانبازی پی هر فرصتم . نقش

سردوشی من یا فاطمه است ، قمقمه ام پر ز آب علقمه است . رنــگ پیراهــن نه رنــگ خاکــی

است ، زینب آن را دوخته پس مشکی است . اسـم رمز حمله ام یاس علــی ، افسر مافوقم عباس

علی (ع)

هر دم به گوش می رسد آوای زنگ قافله ، این قافله تا كربلا دیگر ندارد فاصله . حلول ماه محرم ،

ماه پژمرده شدن گلستان فاطمه تسلیت باد . التماس دعا

باز محرم رسید، ماه عزای حسین سینه‌ی ما می‌شود، كرب و بلای حسین كاش كه تركم شود

غفلت و جرم و گناه تا كه بگیرم صفا، من ز صفای حسین

دل را اگر از حسین بگیرم چه كنم بی عشق حسین اگر بمیرم چه كنم فردا كه كسی را به كسی

كاری نیست دامان حسین اگر نگیرم چه كنم

 نازم آن آموزگاری را که در یک نصف روز دانش‌آموزان عالم را همه دانا کند ابتدا قانون آزادی

نویسد بر زمین بعد از آن با خون هفتاد و دو تن امضا کند

کاش بودیم آن زمان کاری کنیم از تو و طفلان تو یاری کنیم کاش ما هم کربلایی می شدیم در

رکاب تو فدایی می شدیم السلام علیک یا ابا عبدالله

آبروی حسین به كهكشان می ارزد ، یك موی حسین بر دو جهان می ارزد ،

گفتم كه بگو بهشت را قیمت چیست ، گفتا كه حسین بیش از آن می ارزد

قیامت بی حسین غوغا ندارد"شفاعت بی حسین معنا ندارد"حسینی باش

كه در محشر نگویند"چرا پرونده ات امضاء ندارد

· ای امیدا ! در نا امیدی ام روزنه امیدم را تو روشن کردی!!!

        خدایا ! من در کلبه حقیرانه ام چیزی دارم که  تو  در  عرش 

ملکوتی ات نداری،من تو را دارم و تو مانند نداری...

·         صدها نفر برای بارش باران دعا می کردند  غافل  از  اینکه

خداوند با کودکی است که چکمه هایش سوراخ است...

·         نرسیده به درخت،کوجه باغی است که از خواب خدا  سبز تر

 است و در آن عشق به اندازه ی پر های صداقت آبی است.

·   سکوت را نوشیدن، موسیقی را مست  شدن ، عشق ر ا

آموختن ،آرامش را پر شدن ، اوج را گرفتن ،  مهر  را  سر

 کشیدن،سیب را  بوییدن ،ساز  را  نواختن ، یار  را  دیدن ،

این است راز زیستن...

                                                     ارسال شده از یاس

                                                      (حمیده داورزنی)

امید

(داستان)

آقا میرزا که وارد خانه شد،بانو در ایوان نشسته بود،آقا میرزا کنار حوض کوچکی در وسط حیاط قرار دشات نشست و دست و صورتش را شست ، بانو سلام کرد و گفت:"چی شد، اسم نوشتی؟" آقا میرزا لبخند زد و گفت :"فردا ساعت __ مینی بوس میاد سر کوچه"

بانو نگاهی به آسمان کرد و گفت :" آقا میرزا میدونی چند ساله ارزو به دلم مونده که برم زیارت خانم حضرت معصومه؟"     -" آره می دونم از وقتی که اصغر عروسی کرد"     آقا میرزا از این که بانو را به آرزویش رسانده بود خوشحال بود.میرزا گفت:"بانو حالا شام چی داریم؟"

بانو میل های بافتنی و نخ سبز رنگی که در دستش بود را کنار گذاشت و بلند شد تا شام را بیاورد. بعد از شام بانو و آقا میرزا با هم به انباری رفتند. بانو ساک را برداشت و هر وسیله ای که داخل آن می گذاشت یک بار به آقا میرزا که سرگرم قناری هایش بود نگاه می کردو لبخندی زیبا روی چهره ی شکستش می نشست و اشک شوق در چشمانش حلقه میزد .

انگار می خواست بگه :"آقا میرزا هیچ چیز بهتر از این کارت نبود که دل یک پیرزن رو شاد کردی" و دوباره مشغول جمع کردن وسایل می شد.همه چیز که تمام شد بانو گفت:"آقا میرزا ببین من چی برنداشتم؛ مفاتیح،چادر نماز،سجاده،قرص قلب شما،قرص خودم،غمغمه آب ،لیوان و ..."

آقا میرزا گفت:"مطمئن باش همه چیز را برداشتی ، برو راحت بخواب"

بانو رفت دراز کشید.آقا میرزا هم بر خلاف همیشه که با صدای خروس خانه از خواب بیدار می شد رفت سراغ ساعت قدیمی که در صندوقچه بود و آن را برای هشت و نیم صبح کوک کرد و خوابید. اما صبح خودش از خواب بیدار شد. نگاهی به ساعت دیواری انداخت.بدون اینکه به ساعت قدیمی نگاه کند ، آن را برداشت و داخل صندوقچه گذاشت.

بانو رو بیدار کرد و رفتند.خیلی عجله نداشتند و آرام آرام می رفتند. حتی بانو بعضی جاها نشست تا بالاخره به محلی که قرار بود مینی بوس بیاد رسیدند.حدود نیم ساعت ایستادند و خبری از مینی بوس و ادم هایی که قرار بود به قم بروند نبود. هر دو نا امید و متعجب به خانه برگشتند. بانو که فکر می کرد دیگر هیچ وقت به آرزویش نمی رسد ، ساک را برداشت تا وسایل داخل آن را خالی کند.

در صندوقچه را باز کرد و نگاهش به ساعت قدیمی شان افتاد ساعت ده بود با خودش فکر کرد شاید ساعت خراب است و بی توجه ساک را خالی کرد.آقا میرزا که همیشه خود را با رادیو سرگرم می کرد؛ رادیو را از طاقچه پایین آورد و روشن کرد. بعد از چند دقیقه زنگ اخبار گو زده شد و اخبارگو گفت:"این جا تهران است ساعت ده صبح."

آقا میرزا و بانو همه چیز رو فهمیده بودند . ساعت دیواریشان خراب شده بود . آقا میرزا از خانه خارج شد تا به  مسجد برود و برای سه شنبه هفته بعد ثبت نام کند و برای ساعت دیواری هم باتری بخرد...

                                                                          نیلوفر باباخانی

سراینده ای ، پیش داننده ای

                                      فغان کرد از جور خواره دزد

                                                                             که نظم و نثرم دو گنجینه بود

ربود از سرایم ستم کار دزد

                                     بنالید مسکین، که بیچاره من

                                                                             بخندید دانا که بیچاره دزد...

                                                                 استاد رهی معیری

تا هستی هست ، زندگی  حتمی  است

پس هیچ وقت به نا امیدی نیندیش

که زندگی  نابود خواهد  شد

                                                                                سمیه چشم آغی

                                                               ( برگرفته از داستان بلند قربانی هوس)

در  قلبم  پر  از

                   نقطه های سیاه است

                                              به دنبال نوری می گردم که

بی قراری اشکهایم را

                   پا یا ن   بخشد

                                              از آن وقت که نام تو را

در کتاب ها خوانده ام

                 از آن وقت که در خواب

                                             نام تو را گفتم

و مدام بر جمال زیبایت

                 صلوات فرستاده ام

                                         روزی خواهی آمد

و نگاه زیبایت را

               خواهم دید...

                                         اللهم عجل لولیک الفرج

                                                                               شیرین پلویی

می نویسم بر ا ی  عشق

 که هز ار  معنی  د ا ر د

عشق   به  خوا  ند ن  و

نوشتن که سبب می شود

افکارم روی کاغذ  بیایند

با عشق  و نوشتن  است

که       هر    نا  ممکنی

ممکن       می     شو  د

                                                                                فرزانه ایلخانی

من در نظرت چو ذره ای ، چون کاهی

                                                          تو شاه زمین و آسمان را ماهی

د ر  نیمه  ر ه  مر ا ر  ها  کر د ی  تو

                                                          فریاد از این مقصد بی همرا هی

ای کاش خدا تو را به من  می  بخشید

                                                         تا با تو رها شوم از این گمراهی

تو خواهی آمد و یاد ابراهیم را زنده خواهی کرد

زمین با آمدن تو ان تازه می گیرد

ای  معنای  انتظار

                                                                             مهزاد علاقه بند

همواره در انتظارم

                           که انتظار را حکمتی است

                                                                 در تنهایی نیز حکمتی است

که   ا  گر     نبو د

                            پر و ر د گا ر   بی   نیا ز

                                                                 تنها   نبو د  ،   یکتا  نبو د

      و  ا ین  حر ف  دل  ا ست

                                                                               میترا ارانی

. . .  آ تش    جهنم    ،   حتی   !

آیتی از عظمت  و  بزرگی  توست

و هر جا عظمت و بزرگی تو باشد

لطف           تو         آ  نجا  ست

جهنم  و  بهشت  را  فرقی   نیست

وقتی تو بپسندی و مصلحت بدانی

و   ا گر   مر ا   به   جهنم   ببر ی

همصد ا    با   شعله   های   آ تش

به   منا جات   تو   بر   می خیز م

                                                                                مریم سلیمانی

پشت  د ر یا  شهر ی  ا ست  ، قا یقی   با ید   سا  خت

پشت     د ر یا ی      تلا طم    ز د ه  ی     طو  فا  نی

شهر دوری است،که   از  غصه  گلش پژ مر ده   است

از ستم پیشگی دشمن ظالم ، آنجا،قلب ها افسرده است

عشق در باو ر  آ ن  ، د شمن  د و ن  ،  بی  معنا ست

عکس آن غنچه پرپر شده در  دا من  د ر یا  پید ا ست

مرد باید که  ا ز  ا ین  حا د ثه  میر ا ث  گرا نی  ببر د

روحبا ید  به  تن  خسته  ا ین  شهر  که  جا نی  ببر د

آب را منتظریم، تا که این آتش نمرود، گلستان  بشو د

مسجد  الاقصی  باز  شهر  داوود  و  سلیما ن   بشو د

با غ  ر ا  منتظر یم  تا  که  پا یا ن  ز مستا ن   بشو د

توایستگاه اتوبوس کنارم ایستاده بود

خورشید کم کم داشت غروب می کرد

ولی هنوز عینک آفتابیش را بر نداشته بود

د لم   می خواست  که  چیزی  بهش   بپر  و نم

این   شد  که  گفتم  :" آفتاب   بدم   خد متتون  ..."

برگشت جوابم رو بده که یه نفر داد زد:" اتوبوس اومد..."

اون وقت بود که دیدم یه چیز سفید مثل عصا از جیبش در آورد

بازش کرد و بعد در حالی که داشت مغرب رو نشون  می داد  ،  گفت:

" الان خورشید باید اون جا باشه ولی ما سالهاست که آفتاب رو گم کردیم..."

                                                                         فاطمه شربتی

دیده از فراقت و غم،خون شده ، کی می آیی؟

دل ز سودای تو ، مجنون شده ،  کی می آیی؟

عقل ا ز د ا یر ه بیر و ن شد ه ،   کی می آیی؟

"عشق،شیدایی ومفتون شده ، کی می آیی؟"

بی تو اوضاع ، دگرگون شده ،  کی  می  آیی ؟

                      * * *

زخم هجران تو زخمی است  مرا کهنه  و  پیر

بی تو زندان شده دنیا  و   منم   مر غ   ا سیر

جلوه کن بر شب ظلمانی  ام  ای  ما ه  منیر

شام  هجر ا ن ا  گر  آ خر  شو د  ا ین  جمعه

         " نه  ز و د  ا ست  و  نه   د  یر "                                              

دلم از هجر تو محزون شده ، کی می آیی؟

                                                                                فتانه پایبنده                                       

·         رودکی شاعر قرن سوم-چهارم هجری در سن   هشت سالگی قرآن را از بر داشت و با

صوتی دلنشین آن را      می خواند.

·         حافظ شیرازی هنوز به سن نوجوانی نرسیده بود که در  تمامی  علوم زمان  خو د به 

مقام  استادی  رسیده    بوده.

·         پر و ین  اعتصا می  د ر  هشت  سا لگی  شعر  می  گفت  و  ت جمه  ها ی  پد ر ش  را  به  نظم  می  کشید.

     این اولین حرف دل بچه های هم سن و سال است که در کنار هم پرچم همت را بر فراز قله های شعر و ادب قد علم داده و دست بر قلم زده و کلمات  الهی عشق را حکاکی کنند.

     در نوشتن اولین کلمات دست ها می لرزد، اما کم کم قلم ها بر این صفحات عادت می کنند و دل از اضطراب رهایی می یابد، شاید یاس و نا امید از پشت پنجره ها ما را نظاره  می کنند  تا در  یک  لحظه  که  غفلت  کردیم   در  دلمان   لانه   سازند.  ا ما   ما  استواریم  ، ا ستوار  تر  از همیشه پا در میدان گذاشتیم و بر صفحات دلمان رنگ شادی پخش می کنیم.

     ما بر پنجره هایی که شیطان ها از پشت آن نظاره گر ما هستند، رنگ پاشیده ایم  و بر ابیات عشق به معبود یکتا و یگانه را حکاکی کرده ایم تا کسی نتواند حتی با نگاهش در دل ها دلهره افکند.

     ما در صفی طویل رو به خورشید ایستاده ایم و دستانمان  را  رو  به  انوار  طلایی  خورشید گرفته ایم و دعای موفقیت را زمزمه می کنیم. ما که همت کرده ایم ، پس از خدا می خواهیم برکت را روانه کند تا قدم ها سست نشود.

                                                                                                                  آمین

                                                                                                            شیرین پلویی

به نام خداوند جان آفرین          حکیم سخن در زبان آفرین

   تابستان امسال فرصتی فراهم آمد که به همت کارشناس ادبی آموزش و پرورش منطقه ۱۴ قریب به دو ساعت از دوشنبه های ده هفته متوالی را در خدمت دوستانی سپری کنم  که  به عنوان اعضای کانون شاعران و نویسندگان آموزش و پرورش منطقه __ به یادگیری فنون  شعر و عناصر داستان علاقمند بودند.

   این دهگانه بسیار کوتاه اگر چه از یک بابت ، تنها فرصتی شد برای شناسایی بذرهایی بالقوه و آماده پرورش یا آبیاری جوانه هایی ترد و لطیف و یا ایمن سازی نهال هایی  نو  پا ؛  ماحصلی داشت از دست نوشته هایی محکم ، سالم و ارزشمند که فرا رسیدن آینده ای روشن و خوش بینانه را در به ثمر رسیدن استعدادهایی پربار و انگیزه هایی پرقوت ترسیم می کرد.

         گفتنی ها ، فشرده ای از مباحث نظم و نثر و شعر و داستان بود و شنیدنی ها ، اشعار و داستان های اعضا و نقد و نظر حاضران و اشاره به ضعف و قوت اثار ، جهت آموزش همزمان از این طریق و آنچه مانده است برای بعد دریایی است از مباحث نگفته پیرامون عناصر داستانی و فنون شعر که انشاالله اگر خدا توفیق دهد ، حضوری یا مکاتبه ای ادامه خواهد داشت.

        دریایی از نگفته های طرح ،درونمایه ، شحصیت پردازی ، دیدگاه ، سبک شناسی و ... ؛ و غزل ، قصیده ، رباعی ، صنایع ادبی و ... که انتها ندارد.

        با این امید که پروردگار یگانه کمیت تلاش های ما را با کیفیت رحمت بی انتهایش پذیرا باشد...

                                                                                 انشا الله

                                                                                  صباغی

 فهرست

سرمقاله ...................................................3

سخن سردبیر.............................................4

آیا میدانید؟!!..............................................5

آثار دوستان...............................................6

امید (داستان).............................................12

چند جمله ..................................................14

*به نام آنکه جان را حکمت آموخت*

ویژه نامه کانون ادبی آموزش و پرورش منطقه ۱۴

با تشکر از همکاری صمیمانه :

*معاونت  محترم   پرورشی  جناب  آقای  جعفریان

*کارشناس مسئول فرهنگی هنری جناب آقای بیانی

*کارشناس    اد بی    سر کا ر     خانم     محسنی

*مدرس کلاس های  کانون  سرکا ر خانم  صباغی

*سر دبیر  دانش   آموزی   سر کار   خانم  پلو یی

*و  سایر  دوستانی  که  در  تهیه  و   تنظیم   این

مجموعه مارا همراهی نمودند...

امید وارم نماز روزه هاتون قبول باشه

ما رو فراموش نکنید

حتما دعامون کنید

منتظر نظراتتون هستم...